Rozdział 8

-Spokojnie mamy czas 

SOPHIE POV 

-Jesteś pewien, że chcesz tego słuchać? 
Zapytałam z nadzieją, że zmieni zdanie. Naprawdę nie chciałam opowiadać mu tej dołującej historii. 
-Tak, chcę. 
Już teraz wiedziałam, że to nie będzie łatwa dla mnie rozmowa. Nikt oprócz mojej rodziny i przyjaciół jej nie znał. Powiedziałam tylko tym, którym ufam. Justin nie zdobył mojego zaufania, gdy chciał mnie uderzyć. Wręcz przeciwnie. Ale wątpię by chciał to rozpowiedzieć. Zaryzykuję.
 -Paręnaście lat temu moja starsza siostra chodziła, tak jak ja, do szkoły artystycznej. Pewnego dnia dołączył do jej klasy chłopak. Gwiazda światowego formatu i te sprawy. 
Westchnęłam.
 -Zakochała się w nim. On w niej też. Po długim czasie zostali parą. Rok później on wyjechał, ale obiecał, że będą pisać i dzwonić do siebie. Z czasem był jeszcze bardziej sławny. Po woli zapominał o niej. Coraz rzadziej pisali i gadali. Ona pewnego dnia poszła się przejść z przyjaciółkami po galerii, gdzie zobaczyła gazetę, jak on całuję się z inną. Zadzwoniła do niego. Potwierdził to. Znalazł sobie inną. Ona załamała się i popełniła samobójstwo. A ja nawet nigdy nie byłam na jej grobie. 
 -Przykro mi. 
-Nie znałam jej. Byłam wtedy mała, nie pamiętam jej. Jednak, to była moja siostra i gdyby nie tamto, nadal by żyła. 
Byłam bliska płaczu. Przecież to była moja siostra. Rodzona siostra. Teraz został mi tylko John, mój brat. Jakby na to nie patrzeć, nigdy nie pytałam go Rose. Był o rok starszy, ale jak ja miałam dziesięć lat, a ona siedemnaście, to on jedenaście. On ją pewnie pamiętał! Że też wcześniej na to nie wpadłam.
 -Dzięki, dzięki bardzo! Wykrzyczałam prawie radosna, całując Justina w policzek. 
-Za, co? 
 -A czy to ważne? Pomogłeś mi, teraz wiem co muszę zrobić! Wcześniej nawet na to nie wpadłam. 
-Chyba nigdy nie zrozumiem kobiet. 
Westchnął, a ja się zaśmiałam.

 *Parę godzin później około 19 * 

 Justin odwoził mnie do domu. Jechaliśmy jego żółtym Porshe. Droga nie była zbyt długa, około piętnastu minut samochodem. Po tym czasie, Justin zaparkował przed moim domem. Zaprosiłam go na herbatę. Przecież on mi tak pomógł, nie wiem w sumie jak mu się odwdzięczyć. Brunet pomógł mi wejść po schodach. Kaleka z nogą w gipsie to ja. Czy teraz wszyscy będą musieli mi pomagać? Czemu to spotkało akurat mnie? Gdy przechodziliśmy koło skrzynki na listy, wzięłam klucz do ręki i ją otworzyłam. Były same listy. Przeglądałam koperty po kolei.
 Rachunek za prąd... 
Rachunek za wodę... 
Zaproszenie na ślub...
 Rachunek za telefony komórkowe... 
Wyciąg z karty kredytowej... 
Chwila, zaraz! Zaproszenie na ślub?! Zamknęłam skrzynkę z powrotem na klucz. Włożyłam go do kieszeni. Justin wprowadził mnie na pierwsze piętro bloku. Otworzyłam drzwi od mieszkania i weszliśmy. Już od progu powitał mnie zmartwiony John.
 -Gdzieś ty była? Myślałem, że ci się coś stało!
 -Spokojnie, zaraz ci opowiem. Daj mi siąść. 
 Powiedziałam, krzywiąc się. Jego nadopiekuńczość mnie dobijała.
 -Okej, dobra jednak coś ci się stało. Powiedział, gdy zauważył gips na nodze. Spostrzegawczość facetów podwójnie mnie dobija! Usiadłam na sofie w salonie.
 -Soph, ja już pójdę. Wyjaśnijcie sobie wszystko, a ja będę tylko przeszkadzał. 
-Dobra, zdzwonimy się. Czekaj odprowadzę cię do drzwi.
 -Spokojnie, trafię. Nie wstawaj. 
 Stwierdził, po czym wyszedł. Spojrzałam na Johna. Miał minę zbitego psa. Opowiedziałam mu wszystko o tym jak Justin mi pomógł i w ogóle, co się stało. Był lekko....zdziwiony? Chwilę potem przypomniało mi się, że miałam otworzyć listy i zobaczyć, co to za zaproszenie. Gdy mój kochany braciszek zobaczył, co trzymam w ręce, szybko mi to wyrwał i zaczął czytać na głos. Już po pierwszych paru zdaniach byłam bardzo zaskoczona. Ślub - okej. Ale, że mojej matki? Coś tu nie gra! Przecież ostatnio widziałam ją pijaną pod moimi drzwiami. Coś się zmieniło? Przez taki krótki czas? Niemożliwe. I jeszcze nasza kochana mamusia łaskawie dołączyła swój numer do zaproszenia. Ślub miał się odbyć tydzień przed naszym zakończeniem roku szkolnego. Zaproszenie było dla mnie i brata z osobami towarzyszącymi. Zaskoczenie? Wielkie. Żart? Kiepski. Musieliśmy się upewnić – telefonicznie, że to prawda. Dodatkowo matka chce się z nami spotkać. Ma coś ważnego do powiedzenia. Podkreśliła - ważnego.

Od autorki: No to jest już 8 *.* Mam dla was małą niespodziankę ,ale to kiedy indziej wam powiem XD niecierpliwcie się hah XD Rozdział miałam dodać wczoraj ale byłam na światowym turnieju tańca ,kurczę 5 godzin siedzenia ;D ale było warto ! Mam tu jakieś nowe czytelniczki ? Chętnie zadedykowałabym komuś rozdział :) Liczę na komentarze z waszej strony , bardzo lubię jak rozpisujecie się bardziej a nie tylko 'czekam na nn' :D Możecie powiedzieć co muszę poprawić ,czego nie robię itp :D

Rose More ( 27l.)